Update #2 – Docente Tamara van Saxion op bezoek in Yogyakarta, Indonesië.

Zillah PaliamaThink Volunteer0 Comments

Afgelopen maart komt docente Tamara van Saxion op bezoek in Yogyakarta. Ze schrijft over de projectbezoeken in Yogyakarta en de indrukken die verschillende emoties losmaken:

”En dan zitten mijn levenslessen op Java, Bandung & Yogyakarta er alweer bijna op. Donderdag wederom een intense dag met vele indrukken, emoties en gevoel.”

Project bezoek

”Op bezoek bij Sayap Ibu Panti I, het opvanghuis/crisishuis voor ongewild zwangere vrouwen en voor kinderen die afgestaan zijn. Met de ongewild zwangere jonge meiden zijn ze hard aan het werk. Voorheen gebeurde het veelvuldig dat jonge meisjes na de bevalling hun kind achterlieten bij het afval, in de tuin, of ergens in de buurt. Nu worden deze ongewild zwangere vrouwen opgevangen en ondersteund. Ook de buurt (diverse area’s) daar worden mensen voorgelicht om jonge zwangere meisjes te ondersteunen en niet af te wijzen. Mocht men een kindje vinden dan gelijk af te geven bij Sayap Ibu.

Donderdagochtend was een jong meisje bevallen van haar kindje. Ze krijgt dan begeleiding van een social worker die zorgt dat er hechting is, zodat het jonge meisje haar kindje accepteert. Helaas lukt dit niet altijd en die kindertjes hebben we ook gezien. Van 1 dag jong tot een paar jaar jong. De baby’s zitten in een aparte kamer (er waren er vandaag 5) allen onder de 3 maand jong. Zij werden verzorgd door caregivers, meisjes vanaf 18 jaar die dit als hun roeping zien.

Verlaten kinderen..

In de aangrenzende kamer de jonge kinderen, ik ben geraakt, mijn moederhart huilt… zo jong, zo kwetsbaar, zo klein, zo onschuldig, zo mooi, zo lief en toch verlaten. God zij dank is er een Sayap Ibu waar jonge mensen het als hun roeping zien voor deze kwetsbare kindertjes te zorgen. Zulke lieve, mooie kindertjes die aandacht willen, een aai, een knuffel, een glimlach, je hand even vasthouden. Ik wil ze allemaal wel in mijn hart sluiten en meenemen naar Nederland. Gelukkig zijn ze goed terecht gekomen en liggen ze niet dood te gaan op een vuilnisbelt, gelukkig zijn er lieve jonge mensen die zich geroepen voelen voor deze kinderen te zorgen, gelukkig is er een dak boven hun hoofd, een bed, eten, drinken en verzorging, en gelukkig veel liefde van een paar jonge meiden die dit als hun roeping zien.

Voor deze kinderen is er ook een adoptieplan, die mogelijkheid is er voor mensen tussen de 30-55 jaar. Ik schrik en ervaar dat ik buiten de doelgroep val. Echter merk ik gelijk op dat emotie geen goede onderbouwing is voor adoptie. Terwijl we daar zijn is het bestuur in gesprek met een jong echtpaar over adoptie. Zij zullen een jaar lang gescreend worden alvorens het kindje definitief hun kindje kan worden. Goede regels, een streng beleid, daar ben ik erg bij om.

Yogyakarta

Een grote stad met vele gezichten, een prachtnatuur, drukke wegen maar tevens ook vermaak van jongeren die op grote kruispunten muziek maken om zo geld te verdienen. Twee jongens met ‘blikken’ lopen langs het verkeer om geld te vragen en ik zie dat men gemakkelijk geeft. Wat me weer verbaasd is dat iets verder op een oude, gehandicapte man zit, ook bij een drukke weg, hij wil ook geld, echter iedereen negeert hem. Gehandicapt is toch nog steeds iets wat men wellicht liever uit de weg gaat. Het filmpje dat student R mij stuurde n.a.v. mijn bezoek aan Helen Keller, het kind is zo blij met de pen. De kinderen daar die tijdens hun snacktime mogen voelen en proeven aan Hollandse stroopwafels.

Mijn eerste ervaring achter op de sepeda motor, ja ik weet, zonder helm of beschermde kledij (kreeg een berisping van zoonlief Mitchell Stens Ripassa) echter zat ik veilig achterop bij Zillah-Marie Paliama van Think Volunteer. Hierna had ik overleg met een aantal studenten, waardoor ik er een aantal uur later achter kwam dat mijn haren op half 7 stonden. Ach wat maakt het ook uit, wat zegt dat? Helemaal niks, alles is zo betrekkelijk als je hier echt mag wezen, voelen en ervaren. Ik voel me rijk en gezegend te mogen zien en ervaren hoe goed de hulpverlening hier is opgezet, hoe goed men voor elkaar zorgt. Hoe mooi het is voor onze studenten deze levenslessen te mogen beleven. Wat komen zij rijk terug, wat kom ik straks verrijkt terug.”

docente tamara saxion yogyakarta

Tamara, wij willen jou bedanken voor je komst, de aandacht voor de projecten en ook vooral de studenten. Sampai ketemu lagi!!

Wil je meer weten over de projecten waar Think Volunteer mee samenwerkt? Lees dan hier verder!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *